THERE'S NO BUSINESS LIKE SHOW BUSINESS                                    2000/2001
De musical THERE'S NO BUSINESS LIKE SHOW BUSINESS wekte enigszins verwarring. Kenners dachten bij de titel in eerste instantie aan de Western musical ANNIE GET YOUR GUN (1946) waarin het nummer 'There's No Business Like Show Business' zat en bijna mythisch gezongen werd door Ethel Merman. En hoewel het titelnummer wel degelijk in de Nederlandse show zat, was de opzet volkomen verschillend. Overigens ook de film THERE'S NO BUSINESS LIKE SHOW BUSINESS uit 1954 en de Broadway musical met dezelfde titel had niets mee te maken met de show uit 2000.
Het is niet geheel duidelijk wie de schrijver van de Nederlandse show was. Voor een deel waren het vertaalde dialogen uit een bestaande show over Berlin. En voor een ander deel was het gebaseerd op een high-school musical geschreven door een onbekend persoon. Op papier tekende Pieter vd Waterbeemd voor de samenstelling van het script. Het enige dat je zou kunnen zeggen is, dat er, volgens goed Amerikaans gebruik in de show business goed gebruik en 'hergebruik' werd gemaakt van bestaande nummers. Zo is bijvoorbeeld de klassieker 'Singing in the Rain' helemaal niet geschreven voor de Gene Kelly film. Er zijn al opnames van het lied uit het begin van de twintigste eeuw.
THERE'S NO BUSINESS LIKE SHOW BUSINESS was meer een document van het oeuvre van componist/schrijver Irving Berlin. Hoewel er kleine dialogen in zaten, en ook 'bestaande' figuren uit Berlin's leven voorbij kwamen (zijn vrouw en kinderen, Fred Astaire, Ethel Merman) was de show eerder een integere ode aan de componist dan een daadwerkelijk verhaal met een dramatische verwikkeling. 
Hier en daar was een kleine poging gedaan om een nummer passend in het verhaal te maken. Maar op het verlies van zijn vrouw na, en het aloude thema van de American Dream was er niet zo verschrikkelijk veel over Irving Berlin te vertellen. Het was dan ook vooral de parade aan klassiek geworden liedjes en nummers die deze show tot een succes maakte. Het arsenaal aan klassiekers dat Berlin heeft bijgedragen aan de American Songbook is ongekend groot, en voor de producent aanleiding om Berlin in Nederland wat meer bekendheid te geven.
De voorstelling was voor publiek en recensenten moeilijk te bevatten. De één ging lekker achterover zitten genieten van de vocale hoogstandjes en de onderhoudende tapdansnummers, de ander zat zich geërgerd af te vragen waarom het niet gewoon een concert had kunnen zijn in plaats van een 'musical' waarbij je steeds verwacht dat er iets gaat gebeuren.
Naast de titelsong kwamen o.a. 'Alexander's Ragtime Band', 'I Love a Piano', When I Lost You', 'Putting On The Ritz', 'How Deep is the Ocean', 'Heat Wave', 'Cheek to Cheek' en 'Stepping Out With My Baby' voorbij.

Jon op de Uitmarkt van Amsterdam 2000

Voor Jon was het de eerste hoofdrol in een musical waarbij hij kon laten zien wat hij in huis had als zanger, acteur en ook als danser. Zo verraste hij iedereen met een swingende tapsolo, en zong hij naast up-tempo nummers een aantal ballads met een gevoelig karakter. En hoewel de meeste recensies voor hem persoonlijk erg lovend waren, gebeurde er iets waardoor zijn kijk op het vak voorgoed zou veranderen. Hij zag in hoe groot de rol van relativiteit en subjectiviteit was in het vak:

'De eerste recensie verscheen in de Volkskrant. Patrick vd Haneberg schreef:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn leven was kapot, dacht ik. Dácht ik. Een paar lange, pijnlijke uren lang. Ik dacht daar gaat mijn carrière, het leek net wat te worden en dan dit! Pats Boem weg! Ik kan het wel schudden, dacht ik. Dácht ik! Ik zat huilend aan de telefoon met mijn vriendin Liz Snoijink die mij probeerde te overtuigen dat dat allemaal zeker niet zo zou zijn.

 

Die avond kwam de NRC uit. Een recensie van Henk van Gelder die als een gespiegelde blauwdruk op die van de Volkskrant gelegd kon worden. Er stond: 

 

Binnen 24 uur was ik zowel een misverstand op het toneel als een aankomende ster van grote klasse. Ik was zowel houterig als lichtvoetig. Men vroeg zich af waarom ik die rol had gekregen terwijl iemand anders vond dat het de beste vinding was sinds tijden. Het was de dag waarop ik nooit meer zou geloven wat een recensent over mij zou schrijven.'

 

"Maar ja, Jon van Eerd is dan ook geen Willem Nijholt. Hij beweegt zich enigszins houterig over het podium, heeft vrijwel de hele avond een vrolijk naïeve blik in de ogen, en lijkt zich af te vragen waarom nou juist hij is uitverkloren om deze mooie rol te spelen. Die vraag lijkt terecht."

"Jon van Eerd mengt zich, in de rol van Berlin, ertussen. Hij is lichtvoetig, heeft een prettig zangtimbre, typeert raak en beschikt over een vis comica dat ook het sentimenteelste scènetje draaglijk houdt."

UIT: Toneel Gaat Nooit Verloren (Interview - pagina PERS)

De regie (choreografie/staging) was in handen van John Yost. Jon had al eerder met Yost gewerkt in OLLIE B. BOMMEL ('97/'98).
In THERE'S NO BUSINESS LIKE SHOW BUSINESS speelde (en zong)Jon de rol van Irving Berlin. Overige rollen werden gespeeld door Antje Monteiro, Ineke van Klinken, Maya Hakvoort, George Chan, Perry Dosset, Richard Remmerswaal, Peter Rombouts en Suzanne Heijne.
Voor zijn rol werd Jon genomineerd voor de John Kraaijkamp Award voor Beste Mannelijke Hoofdrol in een musical.
Op 12 oktober 2000 ging de show officieel in wereldpremière in het Luxor Theater in Rotterdam. Van de voorstelling kwam ook een CD uit.

YouTube How Deep Is The Ocean

  • Wix Twitter page
  • Instagram Social Icon
  • Facebook Social Icon
  • 1194985614534001410pulsante_02_architetto_f_01.svg.med.png