DRIE KEER TWEE IS ZES TEVEEL
1998-1991
Klucht van Ray Cooney en John Chapman. Oorspronkelijke titel: Move Over Mrs. Markham.
Vertaling en regie: John Lanting.
Producent op papier: Eddy van der Schouw
De voorstelling ging op 30 november 1998 in de Rijswijkse Schouwburg in première.
Henry Lodge vraagt aan zijn zakenpartner Philip Markham of hij zijn flat mag lenen om een romantisch avondje door te brengen met zijn laatste overwinning. Omdat hij toch een avondje uit zou gaan met zijn vrouw Joanna, geeft Philip schoorvoetend toe. Maar Henry's vrouw Linda heeft hetzelfde gevraagd aan Joanna. En ook om dezelfde reden.
Maar wat geen van allen kon weten is dat de binnehuisarchitect Alistair plannetjes heeft met de au pair van de familie. Als het avondje uit van Philip en Joanna wordt afgeblazen zijn er dus drie setjes in het huis op zoek naar een liefdesbed. De komst van een belangrijke zakenrelatie maakt de situatie nog hachelijker.
 
Jon van Eerd speelde de rol van de binnenhuisarchitect Alistair Spenlow.
De bezetting bestond uit: Marja Lieuwen, Paul van Soest, Simone Rooskens, Guido Jonckers, Flip Heeneman, Joanne Swaan/Marjolein Algera, Mirjam Vriend, Bente Jonker en Jon van Eerd
WISJEDATJES:
Jon wil zich deze productie maar om één reden herinneren; het was voor hem de start van de ontwikkeling van zijn eigen visie op wat komedie moest zijn. Met name ook de regie en klucht-opvattingen van John Lanting waren voor hem aanleiding om zo snel mogelijk aan een nieuwe vorm te gaan werken. Een methode die hij later Het Nieuwe Genre (zie pagina PERS) zou dopen.
OPGELICHT
Jon maakt er geen geheim van dat Eddy van der Schouw hem financieel heeft belazerd! Pogingen om na de productie contact te krijgen met van der Schouw liepen spaak. Van der Schouw was eerst naar het oosten van het land en later waarschijnlijk naar Duitsland gevlucht. De oplichterij heeft hem tienduizenden Euro's gekost, hetgeen bijna zijn gehele salaris was voor de productie. Hoewel waarschijnlijk verjaard: tips zijn welkom.
Niet alleen voor Jon was deze productie een regelrechte nachtmerrie. Simone Rooskens heeft na dit avontuur en door haar samenwerking met Lanting haar professie aan de wilgen gehangen. Zij ging nooit meer de planken op. In een latere fase heeft Jon haar nog eens benaderd voor DE TANTE VAN CHARLIE. Maar Rooskens was er helemaal klaar mee.
Van der Schouw had Joanne Swaan aangenomen in de wetenschap dat zij halverwege het seizoen andere verplichtingen had. Toen haar vertrekdatum naderde ondernam niemand iets en liep de tournee gevaar. Van der Schouw was afwezig en John Lanting, die zijn eigen problemen had met de 'producent', stuurde er willens en wetens op aan dat de productie zou knallen.
Jon vroeg Marjolein Algera of zij de rol wilde overnemen en heeft haar om de productie te redden op eigen initiatief aangenomen. Lanting die er alles aan deed om de productie te boycotten, protesteerde. Maar hij werd door de cast onder druk gezet. Hij ging overstag, en de tournee kon doorgaan.
RUZIE
Tot overmaat van ramp kregen Paul van Soest en Guido Jonckers zo'n grote ruzie dat hun woordenwisselingen soms in de zaal te horen waren. Ook speelden zijn hun onvrede met elkaar uit, op de planken tijdens de voorstelling.
Maar van der Schouw had de smaak van zwendel te pakken en bood aan om in een nieuwe productie, het daaropvolgende seizoen de niet uitbetaalde verplichtingen met een bonus te voldoen. Marja Lieuwen, Marjolein Algera en Guido Jonckers gingen hierin mee. Helaas om te ontdekken dat er met die productie opnieuw gedonder was.
LANTING HAD DE PIK OP ME.
Jon zei er het volgende over:
'DRIE KEER TWEE IS ZES TEVEEL... was voor mij in heel veel opzichten de eerste;
het was de eerste keer dat ik in een stuk stond waarvoor ik me schaamde, het was de eerste keer dat ik direct met John Lanting en zijn werkwijze in aanraking kwam, én het was de eerste keer dat ik me heb laten naaien door een producent.'
 
'Ik had natuurlijk veel eerder in moeten grijpen. Bij beide mannen (vd Schouw en Lanting), maar ik was te jong en durfde niet. Ik ben zo'n sukkel die dat nog steeds niet durft. Van Soest weigerde gewoon op te gaan, dus die heeft elke stuiver gevangen.'
 
'Lanting liet ons de eerste twee weken aan tafel zitten voor zijn zogenaamde tekstanalyse. We werden er helemaal gek van! We hebben twee weken naar de ijdeltuiterige verhalen uit zijn carrière zitten luisteren. De derde week gingen we eindelijk de vloer op. Ik herinnerde me bijna niet meer hoe ik moest lopen.'
 
'Lanting had de pik op me. Dat is nooit weggegaan. Ik had het eerst niet door. Totdat Simone Rooskens het heel helder uitlegde. Hij kon zijn jaloezie niet bedwingen. Op een dag gaf Lanting ons nog wat aanwijzingen voor de voorstelling toen hij totaal onverwacht een enorme klap recht in mijn gezicht gaf. Ik stond te tollen op mijn benen. "Zo", zei hij triomfantelijk, "zo geef je iemand een klap op het toneel. Je moet het vóelen!". Toen hij het "ter illustratie" nóg een keer wilde doen, sprong Rooskens op en riep: "Als je hem nog één keer aanraakt kan je op zoek naar een andere leading lady!".
  • Wix Twitter page
  • Instagram Social Icon
  • Facebook Social Icon
  • 1194985614534001410pulsante_02_architetto_f_01.svg.med.png