DE TANTE VAN CHARLIE                                         2004-2005

Première 11 oktober 2004 - Goudse Schouwburg, Gouda

DE TANTE VAN CHARLIE is na DE VLOOIENMARS en de bewerking van TEL UIT JE WINST de eerste grote komedie van de hand van Jon van Eerd. Het stuk is weliswaar gebaseerd op het gelijknamige stuk van Brandon Thomas, maar gaat veel verder dan slechts een kleine bewerking. Een vorm van herschrijven die Jon later met stukken als SALOMÉ en BOEING BOEING zou herhalen.
Met de TANTE VAN CHARLIE maakte Jon een voorzichtig begin met wat later Het Nieuwe Genre zou worden. De absurdistische schakelingen en het spelen met logica en realiteit werd hier al voorzichtig gebruikt. Ook het doorbreken van de vierde wand, de bewuste verwijzingen naar de huidige tijd en het (nog voorzichtig) onverwacht uitbreken in een lied vonden een plek in de productie.
 
Met de TANTE VAN CHARLIE maakte Jon een begin aan het gebruik van specifieke (thematische) namen voor zijn personages. In het geval van DE TANTE (...) waren het allemaal steden of dorpen. In TEL UIT JE WINST kwam voor het eerst de naam Harrie Vermeulen voor. Naar wat later zou blijken liet hij voor DE TANTE de achternaam Vermeulen eenmalig varen. Hij vond hem niet chique genoeg klinken voor een butler. Maar in het stuk maakt zijn personage Jacob het heel duidelijk liever Henri te worden genoemd. Desgevraagd zou Jon later in een interview zeggen: 'Wat een onzin eigenlijk. Waarom zou een butler niet Vermeulen kunnen heten?'
De productie zag een ongekend aantal voorstellingen van over de 130 en was bijna overal uitverkocht. Hij werd ook voor televisie geregistreed en uitgezonden.
De voorstelling lag soms letterlijk minutenlang stil vanwege de lachbuien in de zaal die maar aan bleven houden.

v.l.n.r. Dieter Jansen, Nienke van Hasselt, Pamela Teves, Huib Rooymans, Jon van Eerd, Maarten Wansink, Marjolein Algera, Cindy Holsteege, Vincent Mos

 


 

Het verhaal draait om de butler Jacob, Henri (= Harrie!) Brasschaet die door zijn jonge werkgever Rogier van Aerdenhout wordt overgehaald zich als zijn Tante Donna Lucia d'Alvadorez voor te doen om als chaperone te fungeren bij een bezoek van de meisjes Céline en Eline Heemstede. Als de vader van Rogier onverwacht arriveert alsmede de echte Donna Lucia zijn de problemen niet meer te overzien.
Aanvankelijk zou Bruun Kuit de regie op zich nemen, maar hij durfde geen duidelijke keuze te maken voor het genre. Nadat Jon meer dan twee jaar had gewerkt aan de bewerking, waarbij hij Kuit steeds op de hoogte hield en materiaal toestuurde, bleek drie maanden voor de start van de repetities dat Kuit al die tijd geen letter had gelezen. Bovendien kwam hij met het plotselinge bericht dat hij vond dat er een totaal nieuwe bewerking gemaakt moest worden (hij wist wel iemand). Jon stond was niet van plan werk van alle maanden weg te gooien, en bovendien was hij overtuigd van het script. Het kwam tot een pad-stelling waarbij Albert Verlinde, die wél in Jon geloofde, zich achter Jon schaarde en zich gedwongen zag Kuit te ontslaan. De regie was uiteindelijk in handen van Andy Daal en de voorstelling in de bewuste bewerking een éclatant succes.
De cast bestond uit:
Jon van Eerd (Jacob Henri Brasschaet)
Huib Rooymans (Kolonel Everard van Aerdenhout)
Dieter Jansen (Charles Weijckerham)
Cindy Holstege (Eline Heemstede)
Nienke van Hasselt (Céline Heemstede)
Maarten Wansink (Olivier Heemstede)
Pamela Teves (Donna Lucia d'Alvadorez
Marjolein Algera (Ella Verhage)
Vincent Moes (Rogier van Aerdenhout)
HET NIEUWE GENRE
Voor Jon betekende DE TANTE VAN CHARLIE ook het begin van zijn eigen nieuwe 'stroming': Het Nieuwe Genre. Tijdens THERE'S NO BUSINESS LIKE SHOW BUSINEES was Jon al geconfronteerd met de grilligheid en onvoorspelbaarheid van recensenten. DE TANTE VAN CHARLIE werd in De Volkskrant door Hein Janssen betiteld als 'Klucht Zoals Klucht Moet Zijn' en in een recensie van de Groene schreef Loek Zonneveld dat hij na afloop van de voorstelling het liefste onder de tram had willen springen.
 
Jon trok de stoute schoenen aan en schreef een ingezonden brief. Hij realiseerde zich meer en meer hoe de beoordeling van stukken door recensenten werkte. Naar aanleiding van de discussie die ontstond met Zonneveld nam Jon zich voor zijn methode onder de loep te leggen. Jon kwam tot een conclusie. Een conclusie die de rest van zijn loopbaan als schrijver aanzienlijk zou veranderen. (zie ook het interview Het Nieuwe Genre op de pagina Pers)

KLIK VOOR EEN HILARISCH MOMENT UIT DE VOORSTELLING

Voor de voorstelling nam Jon speciaal Flamencolessen om als finalenummer een hilarische toegift te kunnen dansen op 'Carmen' van Bizet.
De productie werd genomineerd voor de Toneel Publieksprijs
  • Wix Twitter page
  • Instagram Social Icon
  • Facebook Social Icon
  • 1194985614534001410pulsante_02_architetto_f_01.svg.med.png